ömür dediğin kitapta
ucunu kıvırdigim sayfaydin sende kaldim
sen diye bağrıma bastığım taş ısindi
sen umursamadın
dilim sustu yüregim konuştu
ney gibi içim oyuldu
agidim kulaklara hoş geldi
sahilinden seni seyre daldım
bazen durgun bazen hırçın
dalgaların vurdu kıyılarına
uzaktan uzağa izledim seni
Dağ dağa kavusurda
sen nasip diye yazilmamissin alnima
insan ecelinden kaçabilir mi
kactikca kovaladı bu sevda
yüregimde actigin yara değil oyuktu
dikiş tutmaz kan durmaz
bu dermansız dert öldürür beni
sen sarmadin toprak sarsın
gözyasin islatsin topragimi
olmuyor unutduramiyor kimse seni
©gökçekız
G