Gece yarısı her yer sokak lambasının ışıl tısıydı
Burası karanlık dünyanın cennete açılan kapısıydı
Yaşamak için koşuyordu ekmek savaşında insanlar
Ne zalim bir hayat insanı açlıkla korkuttular
Çiçeklerle doluydu özgür dağların etekleri
Haydi başkaldırma zamanı ölü şehrin çiçekleri
Bir çocuk ağlarken sen nasıl gülebildin
Masalları ninnileri uyutmak için mi söyledin
Kendinizi yaşatmak için çocukları öldürdünüz
Yüreklerde yanan umutları ateşleri söndürdünüz
Her mevsim kış oldu baharı hiç göremedik
Bahar kokan bahçelerde çiçekleri sevemedik
Bekle beni güzel kız yolumuz daha bitmedi
Bedenim eksilsede ruhum daha gitmedi
Gözlerin gözlerimde bu davanın silahı
Yoktu yüreğimin seni sevmekten başka günahı
Dün yine karanlığa güneş gibi doğdun
Ben seni davamın merkezine koydum
Ağladım bir bebeğin aç kalmışlığı gibi
Bırakta gel artık direnmek zamanı şimdi
Yok olmadan biriktirelim sevmenin güzelliğini
Haydi hep birlikte susturalım bu düzenin köpeklerini
Sus! sus!
Böyle nereye kadar
Sen sustukça hep onlar
Hep onlar konuşacaklar
Ağlatacaklar seni de zaten hiç gülmezsin
Susma artık sende bir şeyler söylemelisin
Konuşunca rızkını kesecekler mi sandın
Dilsiz bir bebek miydin neden hiç konuşmadın
Emekleyerek yürüdün nasır tuttu ellerin
Yüreğinde gizlediğini dualardamı bekledin
Sabahın körü dediğim sana hep seherdi
Duaların yüreğine belki o vakit gelecekti
Duanda bende olayım beraberce kurtulalım
Bir davanın yüreğinde adsız nefer olalım
Zalimlik eden köpeğin havlaması susacak
Karanlık düzende artık ölü çiçekler konuşacak
FERHAT ARIKAN
©chtodelat
C