ÖLÜDEN FARKSIZ
Şöyle bir bakıyorum da kendime,
Tenim ne çok solmuş,
Yüreğim ne çok yorulmuş...
Ben ruhumu arıyorum,
Gören var mı dostlarım?
Ölmedim de ölüden farksız yaşıyorum,
Bir taş gibi yuvarlanıp gidiyorum,
Bir mum gibi eriyip bitiyorum,
Dertler içinde yaşayıp gidiyorum.
Şöyle bir bakıyorum da kendime,
Ne çok ağlamışım olur olmaz şeylere,
Ne çok bağlanmışım taş kalplilere,
Ne çok aldanmışım yalan sözlere.
Kendimi bildim bileli ateşlerdeyim,
Yanıyorum nöbetlerdeyim,
Şimdi ben neyin nesiyim?
Ateş desen ateş değilim,
Köz desen köz değilim.
Tayfun ALTUNBAŞ
©gecruya
G