Ölüyoruz yavaş yavaş
Yüzümüzden akarken kan
Gölgelerimiz bahçe duvarından aşıyor
Perdeler rüzgârla savruluyor
Sessiz bir uğultu kulaklarımızda
Barış ölümde saklanıyor.
Nefret sarmış bedenlerimizi
Bir çocuk gülümsemesi temizliyor
İşte birer birer giriyoruz
diri ölüler mezarlığına
Kimimizin gözleri elaydı
Kimimizin ki kara
Hepimiz yaşarken kapatmıştık gözlerimizi dünyaya
Habersizdik birbirimizden
Ne Ayşe’nin Fatma’dan
Ne Ali’nin Ahmet’ten
Savrulmuştuk buğday başaklarından
diri ölüler mezarlığına
Bir daha filiz vermemek üzere
Yaşarken ölmüştük
Ölünce yaşayacak mıyız?
Bilmeden…
©arsizsair6
A