öLüm

istenmeyen misafir sırasıyla tiklatiyordu
evlerin kapılarını
bir zamanlar hiç ölemeyecek gibi yaşayanlar
şimdi ise hiç yaşamamış gibi ölüyorlar
madem sonu belliydi
bunca hayat kavgası niyeydi
disten tırnaktan artirilarak alınan ev
özenle seçilen eşyalar
oysaki hiç oturamayacakti
dün beraber yemek yediğimiz insanin
bugün mezarına toprak atmak ne acı
son kez getiriyorlar evinin önüne
ayakkabısi dışarda ama kendisi yok
topraktan gelen ademoglu
gün ve gün toprağa karismakta
ne gariptir ki gafil topluluk
bundan da ders almamakta
sıra ona gelmicek mi
yine hayat kavgasını sürdürmekte anlatmakta
geriye ne mi kaldı ondan
içine bir daha giremeyeceği ev
rahatça oturup dinlenemeyegi koltuk
yetim çocuklar dul kadın
©gökçekız