ÖLÜM

sessizliğe bürünüyor zifiri karanlık
eskiden dediğin ne varsa canlanıyor aklımda
sonra toprak kokusu geliyor açık pencereden
nefes almak için açtığım pencere bile ölümü hatırlatıyor bana!
tekrar tekrar içime çekiyorum toprak kokusunu
ancak o zaman yakın hissediyorum seni kendime
ölüm kadar sonsuz ve yakın!
sonra umudum bitti demeye utanarak yine kendimi suçluyorum...
kap katı kesiliyorum sensizlikten
ama ağlamıyorum caresizliğime
çünkü ölüm kadar hayat da kavuşturur bizi...
🌹M 🌹
©rumeysax.7