Varlığına uyanamadığım sabahlarda,
Güneşsiz kalır, solar yapraklarım.
Kurur köklerim, yağan yağmuru içemez,
Can beden arar, var olana sığamaz.
Nefes nefes fırtınalar kopar yüzüme,
Ciğerim söner, soluk alamaz.
Zifiri dir sabahlar yokluğunda,
Ölüm bu olsa gerek....
Varlığına uğramadı bu bahar,
Kuşlar lal, kelebekler renksiz.
Yeşilin tonları vardı, toprak ana gri giyinmiş,
Gökyüzü geceden kalma, maviye küsmüş.
Çiçekler...
Ah o çiçekler, filiz olmadan boynunu bükmüş,
Mevsimler eksildi yokluğunda,
Ölüm bu olsa gerek...
Ölüm karası sardı geceyi,
Rutubetli, yas tutmuş gözlerimde.
Derin sessizlik şahitlik eder,
Adını haykırdığım can çekişmelerime.
Anılar ateşe verilir,
Hayatta kalan inat yüreğimde.
Son arzusu ruhumun, varlığına ölebilmek,
Yaşamak bu olsa gerek...
Avuçlarında can vermek ...
Aslı Taş
©aslıtaş
A