Dünya hayatını yaşarken, Ölümden önce ölüm basamağına bir adım daha yaklaşırken,
Dünyaya dair herbir şeyin daha güzel olabileceğini zihnimde tasarlayıp düşünürken,
İnsanlığın da birgün tükeneceğini bilmezken, gelecek güzel günlerin hayalini daima kurardım. Gelecek günlerin daha güzel olacağını hayalperest hayallerimle öylece güzel hayaller kurarak düşünürdüm büyüdükçe yaşayayım diye. Yaşadıkça gördüm anladımki insan ölmeden gün be gün insanlık ölüyormuş meğer bedenimde ruhum ölmeden önce..
Nedense düşüncelerimin ve hayallerimin hiçbiri düşündüğüm gibi olmadı. Şimdi geçmiş güzel günlerin hatıraları ile savunuyorum ne güzel günlermiş meğer kadir kıymet bilmedik o günler su gibi akıp gitti geleceğin çokta matrah olmadığını gördüm. Çökdükçe çöktük gecmiş günlere hasret...
©doğukan01
H