Anlatmak istediklerim, satır başında kördüğüm,
Ne biraz mutluluk sahibi ne de heves gördüğüm,
Bir ölüm provası gibi kâbuslara ilham olmuş uykularım,
Göz kapaklarım ışık saçarken, neden sönük duygularım?
Kalemi bendim isyan ettiği her cümleyi anlatanın,
Değeri daha çok bilinir, umursamayıp ağlatanın.
Sonra bakarsın konuştuğun duvarlardan yok ses seda,
Beklenir ufukta çok yakın bir elveda.
Bir hayal ile kandırılmış öyküler yazılıyor bu gece,
Sonunda hüzün olduğunu zaten biliyor her hece.
Konusu yalnızlık barındırır, kendini orda görürsün,
Cümleler bir kefendir ve içine düşüp ölürsün.
Çocuk yaşta yazdığım mektuplar şimdiye göre saçma.
Arkasında aydınlık taşıyan her kapıyı açma.
Ölüm de bembeyaz ve parlaktır ama sonu kasvet.
Gittiğinde oralara, yankılanır milyarlarca hasret.
©ggurkann
G