Ölüm treni kalkıyor bu istasyondan
Hızla geçiyor kimseyi umursamadan
İnsan oğlu sevdiğine sarılıyor
Kalkış saatine daha yaklaşmadan
Son saati bekliyor korkaklar
Gerekse kaçmaya çalışanlar
Nefret ediyorlar birbirinden
Bu dünyadan daha uzaklaşmadan
Biraz esiyor sanki hava
Üşüyor bütün canlılar
Ufak bir gülümsemeyle gidiyor
Bu dünya'yı çoktan bırakanlar
Birileride ağlayarak gidiyor bu diyardan
aşk'ı tatmamış olanlar bunlar
Uzaktan belli olmuyor kalpleri
Gidince yanına buz kesiliyor
seven o minicik yürekleri
Neyse işte gidiyor her bir insan
Biz oluyoruz ortada kalan
Bir dünyamı kuralım yavaştan
Yoksa trenemi koşalım geç kalmadan
©anonimöü
A