Atlar koşardı ben severken seni.
Buğday başak verirdi heyecanla.
Bulut üstümüze yorgan sererdi.
Yağmurun sesinden müzik dinlerdik.
Rüzgar daha bir sarardı ağacın tenini.
Toprak kıskanırdı rüzgarı ve seni.
Güneş mutlu olurdu yüzüne değince.
Ve yıldızlar, geceye gölgen düşünce...
Şimdi bir istasyon bekliyor ayrılık trenini.
Bir bavul ve içinde aşktan kalma matemini.
Bir ilmek geçmekte boğazından sevdanın.
Masada soğuyor çay, bulmuş olsa da demini.
Mazisi güzel olan bu hüsran gününde.
Bir şiir yazılır bir tabutun üzerinde.
Biri gömülür kurumuş otların yüreğine.
Bir yudum duman girer bir adamın ciğerine.
©muallimist
M