Soğuk adınla tenimde gezinen,
Ruhumu almak için yüreğime süzülen,
Ey ölüm, ne kadar soğuksun nefse,
Sevilmeyen, korkulan, beklenen sessiz sesle.
Acaba ölümden tatlı ödül var mıdır?
Herkes özgürlük ister, sonuna dek savaşır,
Bilmezler ki ölüm en güzel armağan,
Sonsuzluğa açılan bir penceredir, anbean.
Dünyanın yükünden kurtuluş bu ölüm,
Geçici yaşamdan ebediyete bir köprü,
Esaretten kurtulup kanat çırpmak özgürce,
Kuş misali gökyüzüne süzülmek sonsuza dek.
Cehennem mi cennet mi, sonu var mıdır ölümün?
Her ikisi de insan için, varoluşun gereği,
Bir cennet bahçesi mi, yoksa bir ateş mi bekliyor içeride?
Cevap bilinmez, gizem saklı kalbinde.
"Cehennemdir dünya hayatım," diyenlerimiz çok,
Her gün azap çekiyoruz, çaresiz ve yorgun,
Ey ölüm, vuslatına varmak için bir adım kaldı,
Her nefes bir yük, her an bir elem, bir kahrı hazin.
Nelerim var ki kaybedecek, ne malım mülküm, ne servetim?
Tek varlığım bu can, o da yorgun, bitkin, bitap düşmüş artık.
Al şu canımı ey ölüm, ya azap ver ya da sonsuz huzur,
Bu dünyada ne isim ne cisim kalsın, bitsin bu çile.
Ruhum özgür olsun, beden esaretten kurtulsun,
Sonsuzlukta kaybolsun bu yorgun beden, bu bitkin ruh.
Senin sesini duyuyorum ölüm, geliyorsun biliyorum,
Kucak açıyorum sana, sonsuzluğa adım atıyorum.
©hasanbey.
H