Ağlamaktan gözlerimin şiştiği bir sabaha uyandım
Kan bileklerimden boşalırken avuçlarıma
Tenimi okşayarak teselli ediyordu
Kararan gözlerimin en büyük aydınlığıydı
Yatak odamın kuzey duvarında asılı duran tablo
Bir kaç cam kırığı yerde
Ayaklarıma batmak için yarışıyorlardı
Sana gelmemem için durdurma düşüncesiyle
Lakin ölüm volta atıyordu yatağımın sen tarafında
Tenim beyazlara karışmıştı
Topuklarımdan akan kan göl olup taşmıştı
Yine sana gelemedim
Yine sana gelmeyi beceremedim, affet
©doğukan34
D