Sisli, bir o kadar da yağmurlu gecenin ortasında,
Yürüyorum suratıma çarpan efkar ve buhurla,
Orada, orada bekliyor aciz beni, kaderim,
Merak ve keder korkuya dönüşüyor o unutulmaz esnada.
Karanlığın hazin sesleri hiç bitmeyen bir ahenk,
O uyum içerisinde bağıran sessizliği de duymak gerek.
Derimi yırtarak esen o acımasız rüzgar bile,
Eminim, asla istememiştir buradan çekip gitmek.
Gecenin ıssızlığında solan renkler ayrı bir düğüm,
Artık tüm vücudumun kırmızısında savruluyor büklüm büklüm.
Bu ıssız tabutlar içinde solgun gündüz, derin ve narin.
Geç bulduğum bu tabiata payidar kalacak bendeki şu tin.
Kopup gitsin organlarım, uzuvlarım, tüm benliğim
Dağılsınlar her bir yere, öylece.
Bilirim hür yaşarım, doğarım yeniden sadece,
Karışırım rüzgara, ağaca, toprağa, hatta hayvan dişlerine bile,
Bilirim yaşarım, sessiz ama hür biçimde...
10 Şubat 2019
©cankurt
C