Üşüyorum,
Tarif edemem bu ürpertiyi.
Anlatamam anlatmak istesemde bu hissi.
Sadece üşüyorum.
Düşlemek,
Ne kadar korkunç oluyor bir anda
Ölüme kadar sürükleyen bir düşlemek
Ne kadar korkunç ürpertici bir his.
Ölümü bekliyorum sadece
Ne kadar müşkül bir bekleyiş.
Anlatamam, anlatmak istesemde
Bu bekleyişi.
Bana acı veren hisler
Hiç anlamadığım kadar büyüdüler
Dikildiler karşıma, ne gariptir ki
Kemirmeye başladılar beni.
Yavaş yavaş soldum
Yaşarken pekte güzel kokardım
Fakat solduktan sonra
Çöp yığınının vermiş olduğu burun kırıcı
Kokudan farksız hatta daha ağır kokuyorum şimdi
Yanıyor içim bu duruma kavruluyor hatta
Ama nafile içimden bir şey yapmak gelsede,
Yapamıyorum! Elim kolum bağlı yok oluşumu izliyorum sadece
İşte ağrıma gidende bu zaten.
Allah bize yaşamak zorunda olduğumuzu
Kim, zorlukların üstesinden gelirse
Ahir yaşamı hak eder demiyor muydu?
Fakat ben gelemedim zorlukların üstesinden,
Yapamadım, kaldıramadım yok oluşumu izlemekle yetindim sadece.
Biraz sonra öleceğim biliyorum
Ne bıraktım ardımdan?
Hiçbirşey!
Keşke kara toprak olmadan önce bırakabilseydim bir şeyler.
©harungül
H