Kaybettim şehrimin sessizliğini,
kaldırımlar kırıldı,
geriye sis ve,
rahatsız edici bir çığlık var.
Kimin çığlığıydı bu,
evsiz birimi yoksa benim,
içimdeki yalnızlıktan,
büyüyen bir öfke miydi?
Şehirimin tadı yok artık,
aniden gelen bir çığlık,
dumana bürüdü,
şehrimin güzelliğini.
Bu çığlık,
bana aitti,
biliyordum bunu içten içe,
hatta savaşmaya çalıştım.
Kazanamadım,
bu çığlık ölümün ta kendisiydi,
ruhum yavaşça uğurluyordu bedenimi,
ve şehir kapanan gözlerimle beraber yok oldu.
©wisemen
W