Üstüne titreyerek çok sevdalar besledim
Hepsi renk renk büyüdü şiirlere karıştı
Kırmızı can yakıcıydı;
Bıraktığı izler hala ilk gün ki gibi canımda
Suyun rengine benziyordu aşk:
Mavide boğulmak alışkanlığım olmuştu
En çok hüzünlendiğim şeydi gözlerinin yeşili
Onun için çok uğraştım sigarayı bırakmayı
Bir de, daha sararmadan dalında düşen yapraklar oldu.
Rüzgarın suçu yoktu...
Şimdi gördüğüm son şey ölümün başka tonu
Ben se en çok rüzgarlarda boğulmaya tutkulu
Ölü ruhlar
Ruhsuz bedenler
Varlık yoksunu hiçler
Alınıpta geri verilmeyen nefesler
Sevilmeye pek hevesli leş kokulu çiçekler...
Hepsi ayrı konu...
Bir ben kaldım sonu belli olmayana iki kaşın arasında canlı tek kurşun
Artık kendimi göremediğim gözlere bakmak yok
Kendimi hissetmediğim tene dokunmayacağım.
Benim için,
Aşkta... yolun...sonu...
©çirusk
S