üstüne titreyerek çok sevdalar besledim göğsümde
hepsi renk renk büyüdü şiirlere karıştı
kırmızı can yakıcıydı
bıraktığı yanık izleri, hala ilk gün ki gibi canımda
suyun rengine benziyordu aşk
mavide boğulmak alışkanlığım olmuştu
en çok hüzünlendiğim şeydi gözlerinin yeşili
onun için çok uğraştım tütünü bırakmayı
birde, daha sararmadan dalında düşen yapraklar oldu
rüzgarın suçu yoktu
şimdi gördüğüm son şey ölümün başka tonu
ben se, en çok rüzgarlarda boğulmaya tutkulu
ölü ruhlar
ruhsuz bedenler
varlık yoksunu hiçler
alıpta geri verilmeyen nefesler
sevilmeye pek hevesli leş kokulu çiçekler
hepsi ayrı konu
bir ben kaldım sonu belli olmayana iki kaşın arasında canlı tek kurşun
şimdi namluyu kalbime dayadım
artık içinde kendimi görmediğim gözlere bakmayacağım
kendimi hissetmediğim tene dokunmayacağım
benim için,
aşkta... yolun...sonu
m.tryk
M