Acıdan, kahreden gürültüden,
Yandıkça beni çeken alevden,
Ölümün habercisi fırtınadan önce,
Bu Gökte, bu Müzikte huzur vardı.
Uyanık...
Şakalarımdan şiddetle akan damlalar,
Şurasızca çarpan şimşeklerin ortasında,
Kırmızı, kanayan gözler, çatık kaşlar.
Ufku yaran kılıçları çekilmiş, Onlar....
Yaşıyor...
Toprak sarsılıyor, kim sallıyor?
Altında yatan adaletsiz, huzursuz ruhlar mı?
Yoksa üstüne çırpınan faniler mi?
Durmaya yönelik istek, Durdurun, siz....
Kurtuluş
Çıkmaya çalıştıkça battığımız toprak,
bu orman, bu hava, delirtiyor, zehirliyor
İradem ve özgürlüğüm için,
Düşmanımız aynalarla çarpışıyoruz, Biz...
İllüzyon...
Aynadaki kırmızı gözlerle,
İçindeki siluetle "model insan" ile,
Şurasız kavgam sürüyor. Ellerim, titriyor.
Düşünüyorum! İstiyorum! Hayır, istemiyor, O...
Mesaj...
Bundan önce ne olduğunu zor hatırlıyoruz.
Bu kabus ormanında,
Süren bir ahenk var
Bir mesaj, bir melodi kaynağı, Sen...
Umut...
Hissettiklerim ve bildiklerim,
Sayfalara dönüyor.
Duymak isteyenler için,
Bir umut mesajı yayıyor. Ben...
Son...
Anlatılmamış bir öykünün yazarı,
Huzursuzca titreyen bir tel
Bozuk bir melodi.
Ben, bitmemiş Bir şarkıyım.
Kefaret...
Burak Kahraman
©burak__
B