Allah yarattı bir koç, bembeyaz ve ürkütücü,
Ölüm'dü bu koç, melekleri bile dize getiren.
Bin yıl baygınlık sardı melekleri, dehşetten,
Gözyaşlarına boğuldular, kalpleri parçalandı.
Uyandıklarında titreyen seslerle sordular,
"Bu nedir Ya Rabbi, bu korkunç varlık kim?"
Cevap geldi göklerden, kudretli ve gür,
"O ölüm meleğidir, ecelin habercisi."
Melekler tekrar sordular, titreyen dudaklarla,
"Kimlere musallat olacak bu ölüm meleği?"
Cevap geldi göklerden, keskin ve net,
"Her canlıya, her nefse, her ruha."
Merak sardı melekleri, sordular yine,
"Neden yarattın bu dünyayı, ey Rabbimiz?"
Cevap geldi göklerden, rahmet ve hikmet dolu,
"Ademoğlu burada yaşasın, imtihan olsun."
"Ya kadınlar neden var?" diye sordular,
"Nesil çoğalsın diye, hayat sürsün diye."
Sonra sordular en son, hüzünle ve korkuyla,
"Ölümün gölgesinde yaşayanlar ne yapacak?"
Cevap geldi göklerden, ibret ve ders dolu,
"Uzun yaşama hırsı unutturur ölümü onlara,
Dünyaya ve zevklerine dalarlar, gaflete düşerler."
Bu hikaye bize ders verir, her düşünenden,
Ölüm her canlıya gelecek, er ya da geç.
Dünyaya ve zevklerine dalmak yerine,
Hazırlıklı olmalıyız ecele her an.
Günahlardan arınmalı, tövbe etmeliyiz,
İyilikler yapmalı, iz bırakmalıyız bu dünyada.
Unutmayalım ki ölüm kaçınılmaz bir son,
Hazırlıklı olursak, korkmazsak biz de o günden.
©hasanbey.
H