Eski komşularımızdan Hayati abi ve eşi Ruhşen abla;
Babamın anlattığına göre, ikisi de birbirilerine karşı soğuktu
Yirmi yıllık evlilikten sonra, biraz hava almak için, ilk kez birlikte dışarı çıkmaya karar verirler.
Bozuk ve kaba toprak bir yolu,
Bir gölet kenarına kadar takip ederler
Issız bir bölge,
Ve rüzgar uğultulu.
Göletin etrafı kalın otlar ve balçıkla sarılı
Yüzülecek bir yer olmadığı halde, ikisinin de amacı aynıydı.
Bataklığın, ve sonradan farkettikleri arıların, üzerinde kayarak suya atlarlar.
Ve o arıların bir anda saçlarına yapıştıklarını görürüler
Arılar, giderek çoğalıyordu
Şaşırtıcı olan şey ise, yaban arısı olmalarına rağmen, onlara sokmamış olmalarıydı
İkisi de birbirinin saçlarına konan arılara bakıyordu
Ve onlar, ilk kez izliyordu böyle birbirini
O arılar, geride bıraktıkları hatıraları gibiydi sanki
Başlarında çocuk gibi toplanmış her biri,
ayrılmak istemiyordu
Ama ikiside, oradan bir daha asla çıkamayacağını iyi biliyordu
Ve hayati abi yirmi yıllık evliliği boyunca,
Ruhşen ablanın elinden ilk kez,
O denli içten tutuyordu
Pişmanlıkları yüzlerine vurmuştu
İkisi de, o an yeni fark ettikleri aşkın,
Yanlış bir zamanda geldiğini düşünüyordu
Fakat herşey daha bitmiş değildi
Hayat onlara bir şans daha veriyordu
Bir kaç yaban ördeği, kafalarını suya gömerek, sudan çıkardıkları çakıl taşlarını görürler
Ve ikisi de o yöne doğru yönelirler
Ve nihayetinde, her ikisi de son anda ölmekten kurtulur
Yirmi yıl aradan sonra, farkettikleri aşkın sayesinde
İkisi de çok mutlu olur
Ve bu hikaye de, burada son bulur...
poeticmnn
(gerçek yaşanmış bir olaydan alıntı)
M