İnsan en çok üzülünce
Veya ölünce umudu
Oynar kelimelerle.
Gözlerimiz yas tutmuş gibi.
Yürekler mahşer yeri.
Masal anlattılar bize
Bunca zaman muntazaman.
Biz öldük.
Ölüm bizden kaçarken.
Kafatasımızı çiğneyen
Ve ezen düşümcelerimizi
Fikir ızdırabıdır.
Saflıktır...
Şimdi parmaklarımızdan akan.
Af zamanları.
En içten duygularla.
Uykularda
Yazdık duvarlara
Devrik cümleleri.
İnsan yoruldukca
Ve soludukça hüznü
Birikir dertler.
Umudu kaybetmek ölmek mi
Ölümden kaçamak mı zor.
Kafamızda onca soru işaretleri
Fikrimizi katlediyor.
Saflık kimi zaman şeffaf kalpli
Kimi zaman ne denli.
Duygular kapanmış karanlığa
Bir ışık görsek gideriz aydınlığa.
Yürekler yangın yeri olmuş
Küle dönünce hayat durmuş.
Odamda kaç masal bitti
Bu mısralarla.
Zira insan en çok üzülünce
Veya ölünce umudu
Oynar mısralarla.
B