Kaç yıl oldu bu sensiz zamanın saniyelerini sayamadım. Körpecik gençlik yıllarımı kum taneleri gibi bir bir yollarına serptim. Bir gün sende bana döneceksin diye Dakikalar saatleri doldururken, Bu gönül hep sensiz seni beklemekle Nice baharlar gelip geçti sensiz ömrümden sular gibi hep akıp gitti.
Kaç ilk baharı sensiz bu ömür yaşarken Baharlar da ömrüme hep bir kış Kışlarım da sensizliğinde hep hazan oldu. Bu ömrüme hazanlarda ömür yapraklarını bir bir döküp, ömrümü de alıp giderken, sular gibi hep akıp gitti.
Nice akranlarım vardı, her bir akranlarımın gönül bahçeleri yeşerdi. Dalandı dalları yaprak yaprak yeşerdi. Çiçeklerleri tomurcuklarla süslendi. Ve ben dalsız yapraksız çiçeksiz tomurcuksuz bahçesiz kaldım. Yeşermeyen gönül bahçemde, sular gibi hep akıp gitti.
Her bir güzellikten nasipsiz Sanki bu bahtım bir bahtı kara gibi bahtıma gücenmedim. Bu yaşam hayatımın cilvesine hilesine masum aldanışlarıma gücendim. En güzel olan sevgiyi sevdayı o güzelim aşkı da tatmadan, O hayalini kurduğum ne çiçeğimin rengini ne de kokusunu dahi teneffüs edemedim gönülden gönüle. Ne sarılabildim ne de sarılıp doya doya kucaklaya bildim. Cennet kokulu çocuklara bile canım ciğerim deyipte Sevinç öpücükleri yanaklarına konduramadım sarılamadım, hayat bir banamı zalimdi böyle bilemedim Bu ömrümün hazin sonu sorgusuz sualsiz, sular gibi hep akıp gitti.
©doğukan01
H