Zordu...
Azına kandığım tüm dakikaların çoğalışında...
Biriktirdiğim bazenlerim ne kadar da benmişim...
Ben ben, yıllar ve yıllar nasıl da bencilleşmişim...
Bir sarhoş gibi unutmak isteyip de herşeyi...
Kendimden geçmişim...
Satır aralarına sığındığım soğuk kış geceleri gelirdi aklıma bazen...
Titreyen bedenime yağardı da sabahlara kadar harfler...
Tek tek toplayıp dizerdim onları sokaklara...
Bir rüzgar sertçe eserdi de aniden...
Yapraklar gibi alıp savururdu harflerimi ellerimden...
Zordu...
Ömrümün karları...
Ve...
Üşüttü hep ömrümce...
Çıplak bir yanımı...
Geceler eşliğimdi bilir misin nice zaman...
Yorgansız uykularıma, hiç bırakmazdı güneşi...
Sahra gibi soğukları örterdi de üzerime karanlıklar...
Yıldızları bile sönük hayallerimden gizlerdi...
Çaresine küskün, katran çalınmış ümidim...
Dipsiz mi dipsiz kuyulara düşerdi de Yusuf gibi...
İple çekerdi o mübarek kuyudan gelecek dirilişi...
Zordu...
Ömrümün aldanışları...
Ve...
Yaktı hep ömrümce...
Ateşler gibi canımı...
©kenanfaik
K