Huyum ne âla yazarım tahta kalemim kömür,
Ne de hoş değil mi? önce yaşar sonra onu yazarım,
Gözüm kapanana dek yazıversem yetse şu ömür,
Dese hadi vakit tamam,şiirin içine kendi kabrimi kazarım,
Olmasın cenazei toplantımda üzülen ağlayan,
Mutlu göçtü desinler kalmasın ardımda mutlu olmayan,
Kırmamaya çalıştı otuz iki yıldır bu insânı gariban,
Kendi sahip olmadı da,mutlu olsun istedi her yaşayan...
©kadir.dmry
K