Yüzünde yılların yorgunluğu var
Dün çocuktu bugün de çocuk ama ölebilen bir çocuk
Dün biraz bugün biraz, biraz biraz
Tükeniyor günler, saatler arasında..
Vedalaşiyor kendince,
insanlarla değil aynalarla,
Vedası kendi hattının yıllarına..
gençliğine, hayallerine yaşayamadığı tüm yıllara..
Gidiyor azala azala farkında değil..
Nefesi yorgun, bakışlarında en derin boşluklar..
Usul usul tükeniyor umut yollarında..
Gündüzler boğuldu gece karanlıklarında..
Ve kaldı..
Bir demlik çay ocakta..
Elinde eskittigi çay bardakları da raflarda..
Her kaynayan çayda biraz daha karıştı buharına, azar azar
Bak bir ömür daha bitti yaşanmadan..
Yaşayamadan...
Gerirde yarım bıraktıkları var,
Ağlamaklı bir anne, iki çocuk, ilgisiz bir eş
Ama ömür bitti.. kuşlar uçarken uzaklara..
Son tren kaçtı, şimdi başka sefere yolcu..
Hiç bilmediği yolun yolcusu farkında değil, bilmiyor..
Bak gidiyor ama,
Yarınlar hep ölü..
Gökyüzü basında kapkara, koyu bir karanlık
Ya peki..
Bos boş bakan gözlerle dünyayı algılamak ?
Yada algılayamamak
Yasadım sanıp yok olmak..
Bir bir tüketmek ömrü, sanki devamı varmış gibi..
İnsanın içinde umut
Herseye rağmen sevinç
Hep bir aldanış işte
Yasma tutunabilmek için..
04 şubat 2021
Perşembe 18.46
©elifkaplam
E