Gecenin sonsuzluğunda,
pencereden içeri yayılan o şavk
bir maziyi hatırlatır.
O sonsuz gecede düşüncelerin
seni zor bir sınavdan geçirmişcesine bedenini hırpalarmışcasına
seni yerden yere vurur.
Seni kendine bağlar.
Savunmasız kalırsın.
O an ömrün bir soruya kilitlenir.
Ve o an uçurumdan
yuvarlanmışcasına durmadan
düşersin.
Kendini unutursun,
etrafındaki sesleri unutursun.
Ve sonra anlarsın ki o düşünceler seni içinden çıkılmaz hüzünlere götürür.
O sonsuz gecenin sana verdiği tek şeyin karaduygular olduğunu anlarsin.
Tuzdan yorulmuş granitlere dalıp kalırsın.
O anın içinden cıkmak istersin.
Ve o an hiç bitmez...
Beyninde depremler olur.
Sitem edersin.
©zehraa
Z