Ayrılık vaktinde çanı seher rüzgarları çaldı,
Güneşin buluta elvedasında yankılanan seslerin,
Yağmur misal gözyaşlarından sonra çıkan buruk sislerin,
Karanlığına el verecek bir sırdaşım olsa,
Emin ol ki bende sonsuz tebessüm isterim.
Fakat istemekle olmadığını gözlerimin içinde anladım,
Sonra kirpiklerim don tutmuşken bilemem nasıl ağladım?
Toprağa can verircesine ıslatırdım kökleri,
Ve bir not bırakırdım, başlığında yazardı "dön geri".
Okumadığını anladığım da yine yalnızlığa bağladım.
Sonra bir melodi çaldı ve ruhum raksa duruştu,
Parayla saadet olan bu dünya da hayal ise kaç kuruştu?
Bir dileğim olsa değeri alçaldığında yine hatrı kalır mı?
Sükûnete yüklediğim yıllanmış acılarım sahiden ağır mı?
Öyleydi ve onlarla birlikte çıktığım bu yol on altıncı yokuştu.
©ggurkann
G