Küçükken tertemiz bir kalbim
Acılardan uzak bir yüreğim vardı
Sanırdım ki seven kalpler hep mutlu
Sanırdım ki ağlayan yürekler umutlu
Şimdi on beşinci yaşımdayım
Babamın sevgisizliğiyle baş eder sol yanım
Çocukluğumu hüzünle anarken
Çoktan benliğimi benden aldı acılarım
Ben büyüdükçe uzaklaştım insanlardan
Kaçtım insanların yalanlarından
Kitaplarda tattım huzuru
Kitaplarda buldum dostluğu
Anladım ki insanların sevgisi menfaat uğrunaymış
Menfaati biten acımasızca tekmeyi basarmış
Ve gerçek seven güzel kapler
Derin acıların içinde yanarmış...
Nehir Sevim
©nehirsevim
N