Gökyüzünün altında mahsur kalmış gibiyim
Boğazım artık sadece düğüm sulamakta
Derin bir nefes almayalı uzun zaman oldu
Hayat sessizce önüne kattı beni yalın ayak
Uçurumlar çiziyor kuru patikalarımda
Kalbi tozlu insanların arasına sürüklüyor
Topraklarından bile kovuyorlar köklerimi
Savrulup kaybolmaya itiliyor gibiyim
Ruhum çiğneniyor çocuk sofralarında
Bedenim onların giysileriyle kirlenmekte
En kenarlarında gündüzümü yaşıyorum
En ayndınlıklarında da gecelerimi
Hayatlarından uzak tutuyorlar beni
Hiç bir cümleleri değmiyor alnıma
Hiç bir sohbetlerinde geçmiyor adım
Mevsimleri de saklıyorlar benden
Yıllarca aynı yağmurlarda ıslandım
Herşeyin azını paylaştılar benimle
Hatta herşeyi kırıntılarıyla
Yakıştıramadılar yüzüme sevinci
Ne zaman bir tebessüm konsa dudaklarıma
Yağmalıyorlar hayal dolu ekinlerimi
Ölü bir insan gibiyim aralarında
Toprak üstünde ölü bir insan
Yüzü koyun uzandım ayaklar altına
Kurtulmayı bekliyorum artık
Güneşin yağmurumu ısıtmasını
Bir cemre düşer belki şakaklarıma
Baharın en güzel vaktinde
Yeniden göğe uzanıp delice
Kuşların kanatlarına saklanmayı bekliyorum
©reşitbilen
R