Önümü göremiyorum.Tanıyamıyorum artık kendimi. Bu kadar kalabalık içinde nasıl yanlız hisseder insan? Korku mu bu içimdeki, yoksa öfke, kırgınlık, özlem nedir bu bilmem.Kafamda tonlarca düşünce ama bu kadar düşünce varken nasıl düşünemez insan? Kör müyüm yoksa görmek mi istemiyorum. Hasta mıyım yoksa iyileşmek mi istemiyorum. Yoksa ölü müyüm peki nedir bu üstümdeki kara toprak?
Dayanamıyorum! Artık dayanmıyor bu yüke bu beden. Peki bu işkence neden? Neden kırmıyoruz bu zincirleri ya da kıramıyor muyuz?
Yoksa o şairlerin bahsettiği aşk bu işkence mi acaba? Ama olamaz zarar veriyor bu bize. Biz gerçekten bu acıya mı aşk diyoruz? Bu kısacık kelime için mi bu uzunca acılar...
©asametk
A