Zihninde kirasız kalan o kişi
Sanki tüm dertlerinin bilmişi
Nasılda hükümsız kıldı tüm geçmişi
Bir seraptı tebessümü cennetlerin dengi
Yaşamından sıyrılıp arı kalan o dişi
Oyunun kurallarını sen koymadın da
Oyun oynamaya bir türlü doymadın da
Bu durakta başka sebepten durmadın ya
Kanamazsın sözüne bakma gözüne
Canını sokakta bulmadın ya
İnecek perde bitecek bu gösteride
Sen olacak ismi kalanların topyekun geride
Mutluluğu ne bir melekte bulursun ne de peride
Ama vakit değil şimdi yüreğinde taş kesmenin
En katı halini almadan önce bir eride
Yaksın şimdi o tüm harıyla içini
Sana bırakmamış yüreğin o seçimi
Fakat bilirsin sen yüreğinle geçimi
En kuvvetli zehir olsa da o kişi
Zehir dediğin birkaç yudumda olur içimi
Gün geçer yıldız ırmaklarının pürüzsüzlüğünde
Geriye tortular halinde çöken zihnine
Şimdi kıpırtısız akşamının gökyüzünde
Bir ses bir nefes eski bir heves kalır
Yitmiş olan belki de hanenin neşeydi
Belki yüreğinin elzem bir köşesiydi
Hatırlamıyorsun şimdi hangisi onun sesiydi
Geçicek olan baharının o çiçeği
Kalıcı olan mütemadi kaybetmenin felsefeydi
©opapa
O