Operada sessiz çığlıklar atılıyor,
Üç maymunu oynayan yanılgılar konuya hakim belli ki,
Kim bilir belki de aklımıza dolanan kalıplar susma hakkını kullanıyor olabilir,
Adamın biri ceketini çıkardı,
Öteki ise durmadan saatine bakıyor,
Beni sorarsanız hala anlayamadıklarımın katilini merak etmekteyim,
Öyle bağırıyor ki kelimeler,
Kendimi ötelenmiş bir zamanda suçlu hissettim,
Birisi sanki gözlerimi geleceğe kapatmaya çalışıyor,
Göreceğim rüyada o beyaz sisin içinde doğru nokta atışlarıyla buluşacağıma,
Güvence aramıyorum,
Bir boşluk sürekli atmosferde var olan kimliğimin şeceresini;
Kendimden daha iyi bildiğini gösterme gayretini benimserken,
Ben hala kendi dünyamda olup olmadığıma dair içimde hiç kullanılmamış deliller çürütüyorum,
Kalp ve aklım arasındaki o ince çizgiye düşüncesiz bir şekilde bakıp...
Uzaktan gördüğüm zamanı ansızın seyrediyorum....
Konuya yeterince hakimim sanırım,
Kulaklarımı tıkama isteği öylece pençelerini çekerken üzerimden,
Kendime geliş sebebimi tekrardan hatırlatıyor;
Tek bir konu üzerinde dağılan ses dalgaları,
Mutluluk diyor adam en zor zamanlarda yanında,
Sevmek diyor kadın sevmek o her anında,
Gözlerim batan bir sandalın ürpertisi ve tedirginliğiyle sularla buluşuyor,
Aşkı ilk defa bu kadar derinde ve net bir şekilde ruhumu görmezden gelerek sürüklenişine seyirci kalıyorum,
Ağlıyorum..
Sonunda bu kendime bile itiraf edemediğimin duygular dört bir yandan sarmalıyor bedenimi,
İnanamayacağım bir şekilde tenime ilk defa yeterli dozajda güven duygusu enjekte edildiğini;
Her duvarlara çarpan seste umarsız bir şekilde kabulleniyorum,
Karşımda bağıran bu yabancı insanlara;
İlk defa güven duyuyorum..
Ben hayatı seviyorum...
Mehmet Çekiç
M