Şafak sökmeye doğru yol alınca yavaştan,
Bir ordu bekler bizi, korkudan ve telaştan.
Sancakları her nefer bağrına bastırırken,
Bizler seslerimizi duyarız dağ ve taştan.
Sabah yolculuğunda rüzgarlar ritim atar,
Ayaklara dikenler, kalplere ümit batar...
Hele yol ki, canından her nefere can katar;
Bizler ruhlarımızı koruruz her yanlıştan...
Her enva-i insanı görmek mümkün o anda,
Gözler mâzîde değil, şimdide ve o anda!..
Katre-i matem akar iken gözden bir anda,
Mutmaîn olmuş kalpler, emîndir yaratıştan...
©uludagve
V