Alışkanlıklara saldığım belki, kendimi.
Mutluluklarıma acıyor oysa yüreğim...
Saklanışlara çalarken fon müziklerim,
Bir ıssız kasabaya doğru vardı hayallerim.
Elimi sımsıkı tutarken yalnızlıklar...
Sustu,
Yalpalayan seslerim...
Bir gök masalı arayışıma tepkiliydi nedense, beyaz zambaklar.
Rüyalarım yalanmış ya hep...
Ve...
Bilmeden kapılmışım ya ardına ben bunca zaman hiçliklerimin...
Sessizce kapatıp ardımdan kapılarımı, gidişlerim işte bu yüzden.
Mutlu sonla bitmezmiş oysa filmler...
Ve dans etmezmiş aslında severek, balerinler...
Ama...
Ağlatan kostümleriyle bir palyaçolar anlarmış onları,
Bir de kelebekler...
Hiç bilmezmiş kimseler,
Bilmezlermiş hiç onların kederini,
Hedere mahkum bedenler...
Yine ağlayışlarım,
Yine bir kez daha tükenişim var bu alemde...
Yine yangınlarım,
Yine bir kez daha küllere kalışım var gözlerinde...
Yalan...
Yalan işte...
Yine yalan hikayelerim.
Ellerinin yokluğu kadar varım ben oysa.
Yangınına kapaklanmışım.
Dumanlarını çekmişim içime,
Örmüşüm zeval duvarlarımı yüreğine.
Sesini deniz kabuklarına nakşettiğinden beri,
Bırakmışım hayallerimi rüzgarların ardına, denizlere...
Bırakmışım sessiz bir gemi gibi ömrümü, ebediyete...
Bırakmışım yaprak yaprak sayfalarımı,
Bir mechuliyete...
©kenanfaik
K