birden sustu içini bir kuşku sarar gözlerinden yaşlar boşalırdı bilmem kim bilir ne derdi vardı uykusuz geçen geceler yaktığı bir dal kadar hayatı kararmıştı yorgundu her halinden belliydi elleri üşüyor ama soğuktan değil bilakis hasretten çünkü özlemleri kemiriyor içini gül veren toprağına ıslak bir gözyaşı bıraktı zaman içinde kaybolur ardına katarak tüm hatıraları hergün Rabbine sığınırdı kimseden inan ki fayda yoktu.
Ela gözleri ağlamaklı gibiydi
öyle derindi ki
nice şey anlatır gibi
bakışları ıslaktı gözleri yaşlıydı
o kadar güzel kokuyordu ki
yağmur ardından yükselen koku gibi
kalındı belki sesi ama derindi sözleri
anlatamazdı kendini hep susardı
ezilirdi belki ama hep elif gibiydi
tek çizgisi vardı o da Allah'a
ulaşmaktı.
TOLGASİMGE & CHN
C