Bir otçu yaşar bu dünyada, gafil ömrü boyunca,
Yeşillik satarak geçinir, Allah'tan uzak bir halde.
Ölüm döşeğinde yatarken, gelir yanına sevdikleri,
Fısıldarlar kulağına, "Şehadet et, kurtul gel bedeni."
O ise duymaz bu fısıltıları, zihni başka bir yerde,
Sanki hala pazardaymış gibi, dertleri hesapta, her yerde.
"Bir demeti bir lira," der durur, son nefesini verirken,
Dünyalık hırslar sarar onu, son sözleri bu şekilde.
Yaşadığın gibi ölürsün, bu gerçeği unutma asla,
Son nefesini ne ile verirsen, o halde dirilirsin bir daha.
Yavuz Sultan Selim gibi, Allah'ı anarak gitti bu dünyadan,
Hasan Can'ın okuduğu Yasin gibi, huzurla buluş ruhunla.
Unutma ki her kul, öldüğü hal üzere diriltilecek,
Bu dünyada ne yaparsan yap, seni bekleyen bir hesap var ötelerde.
Yüce Allah'a sığın, O'ndan başka ilah yok,
Son nefesini "Allah'ım" diyerek ver, kurtuluşa er, ey insan!
©hasanbey.
H