Bilmiyorum.
İçimde ki bu karmaşaya bir anlam veremiyorum.
Unutmak istemiyorum sanki.
Belki de korkuyorum.
Hiç çıkmasın diye geceler boyu hafızama kazıdıgım o yüzünü unutmaktan ,
Gidişinden bugüne sakladığım o takvim yapraklarını kaybetmekten,
Belki de başkasını sevmekten korkuyorum sevdiğim.
Seni sen yokken bile sevmeye o kadar çok alışmışım ki,
O kadar köreltmişsin ki gözlerimi,
Unutmak istemiyorum.
Bu acıyı o kadar benimsemiş duygusuzlaşmışım ki,
Artık hissedemiyorum bile,
Bu acı olmadan bi sonsuz boşluğa düşerim gibi geliyor.
O kadar alıştım ki gözyaşlarımda bogulmaya,
Bu acı bu keder olmadan kimsesiz bir çocuk misali hissederim gibi geliyor.
Yani anlayacağın sevdiğim
Ben olmayacağını bildiğim halde senli hayaller kurmaya,
Senin kabuslarınla uyanmaya seni düşlerken ağlamaya,
Ben sensizlige öyle bi alıştım ki sevdiğim,
Her ne kadar unuttum desemde ,
Yok sayacagım desemde,
Yine bir film şeridi misali baştan başlıyorum bu acıya.
Bir saat gibi, yine yeni bir gün. yeniden gözyaşları, yeniden hüzün,
Ve yine eski ben işte.....
©hep_yalnız
G