Öyle Çok

Öyle çok sevmeliyim ki seni
Nazikçe kapıyı çalmamalı aşk
Kırıp girmeli içeri çökmeli üstüme.
Yalnızca ismini zikredecek kadar
Nefes bırakmalı ciğerlerimde.
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Her zamankinden farklı şeyler
Görebilmeyim o aynı yerinde duran
Yıldızlara dönüp baktığımda
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Herhangi şairin yazabileceği en ufak bir şeyin
emin olmalıyım sana olan sevgimi
Tarif edebilmesinin mümkünatsızlığından
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Yoksa da kalmış olmalı
Sevmek üzerine söylenmemiş
Bir kaç hatırı sayılır söz
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Kumda oynayan çoçuklardan ötesi değilken
Destanlar yazmak için geldiğimize
inandırmalı beni gözlerin
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Milyarlarca aşık arasında
En çok seveninin ben olduğunu
Teninden okumalı ellerim
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Bir gün biteceğine adım gibi emin olsamda
Hiç düşürmemeliyim dilimden
Aşkımızın bakiliğini
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Ana rahminde kaybettiğim huzuru
Nafile arayıp binlerce durakta
Tekrar göğsünde bulabilmeliyim
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Bir pervane iken tüm cüssem
Kör olmuşcasına gözlerim
İnatla uçmalıyım ışığın içine
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Asla bitmeyecek olmalı söyleyeceklerim
Bitirmek üzereyken tüm dünyanın Mürekkeplerimi
Ölüm kapıyı çaldığında durmalıyım
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Güneşi görünce nasıl dağılır sisler
Gözlerinin içine baktığımda
Öyle silinip gitmeli şüphelerim
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Saniyeler geçmişken
Seni tanımamın üzerinden
Her yanına aşina olmalı ruhum
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Elimle koymuş gibi
Tek seferde bulabilmeliyim
İncinmesinden korkup sakladığın yüreğini
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Korkar olduğunda
Gözlerin gözlerime bakmaya
Dilinle aynı şeyleri söylemez olduğunda
Bir kenara çekilmesini bilmeliyim
Öyle çok sevmeliyim ki seni
Arşa çıkarıp cismini
Aklıma kazıyıp ismini
Gözyaşlarıyla eskittiğim resmini
Sımsıkı bastırıp kucağıma
Yadigarı dayayıp şakağıma
Yalnız bir an olsun...
Ufacık bir an...
Yaşadım diyebilmeliyim...
©opapa