Geceler, yürüyen bir gölge.
Karanlık, sessiz bir düşünce.
Sırada bekleyen hayaller.
Sakladım, sakladım yalnızlığı gizlice.
Uykusu olmayan bir yorgun düşün.
Dermanı olmayan bir hastalık.
Gerçekleşmeyen düşler.
Kendi içinde bir dünya... Öyle işte.
Sorgu odasındaki lambanın altındayım.
Her gün kendimi anlatıyorum.
Yanlışın yanlış olduğunu biliyorum.
Yine de yapmaktan kaçamıyorum.
Anlıyorum, ama anlatamıyorum.
Dinliyorum, ancak duyuramıyorum.
Soruyorum, fakat cevap alamıyorum.
Seviyorum... Öyle işte.
Sözleri olmayan müzikler,
Belki bir keman sesi gibi.
Anlam bulur düşüncemde,
Belki de bir aşık sesi gibi.
Peki her ses güzel mi?
Mesela kapı gıcırtısı, güzel mi?
Duyguların sesi var mı?
Sessizliğin sesi... Öyle işte.
©ctnkspr
C