Öyle mutluydum ki, sevmeden önce.
Yüreğim başka yüreğe değene kadar.
Yapma dedi bir yanım, etme eyleme
sevme sakın dedi.
Dinlemedim ne tekim.
Koşar adımlarla gittim,
kendi idam fermanımı verdim adeta.
Ne bileyim, cahillik işde.
Herkesin ki gider, benim yarim
gitmez dediydim.
Oysa ki çok büyük laf etmişim, bilemedim.
Unutmuşum işde, insanın nankör olduğunu, zehirli bir hançerden daha hain olduğunu.
Bir çocuk masumluğun da sevmenin zararlı olduğunu, anlayamadım iş de ya!
Şimdiyse mi?
Susuyorum sadece,
bir enkazın sessizliği gibi susuyorum.
Son yemek tablosu değil ama,
son gidişin tablosu, hala odsmda ki duvarda.
Baktıkça ona, kahpeliğin, sinsiliğin, vede hainliğın nasıl bir şey olduğunu daha iyi anlıyorum.
Evet, sana katılıyorum diğer yarım,
can gibi sevmek, sevenin canını bile alır,
şimdi bunu daha iyi anlıyorum...
Yazan; Dağhan
©daghan
D