Öyle tükendi ki içim.
Korkuyorum
Cümlelerin kavşaklarında yorulmaktan.
Bir Van Gogh tablosu kadar yalnızım.
Yere değiyor yüzüm.
Ama... Ölemiyorum!
Gülüm,
Aslında sensiz de oluyor
Kuşsuz da...
Unutulmuş karlar gibiyim.
Kalmış, Kafkas dağlarında.
Çekmek ruhumun saçlarını
Renksiz kalmak
Ve el ayak öpmemek istiyorum artık!
Muhtaç kalmamak...
Çıra olmamak...
Gülüm,
Gölgem iz bırakıyor.
Yudumluyorum boyalarını yaprakların.
Kaç gün oldu konuşmayalı.
İçimdeki çocuk
tuturmuyor artık hiçbir şarkı.
İçimdeki çocuk
almıyor ağzına hiçbir buğdayı...
#MBA
©baranaslan
B