Orantısız güç uygulanmış kalbi, henüz çocuktu.
Güneşten hareler taşırdı o sararmış saçlarında.
Ucunda rüzgar çıngırakları asılıydı kirpiklerinin, lakin duyanı olmadı hiç bir vakit.
Savrulmuş bir hüzündü,güzergahı olmayan...
Hayatla tek bağı; iliştirilmiş, değme bir yalnızlıktı.
Yerli yersiz bükerdi boynunu kimse görmezken,
bu haksızlıktı.
Ağlamaktan korkar,usulca içine akıtırdı her yaşını...
Kimselerin bilmediği yaralar gizlerdi acıyla renklenmiş ruhunda.
Ay kadar parlak teni,görenlerin canını yakardı.
Sustuklarını,ip diye geçirip boynuna bir gece;
yüreğini astı sonunda....
Öylesine biriydi işte; adı yoktu,sanı hiç yok...
Ölü bir ruh taşırdı, nefes alan bedeninde.
Tatlı bir sızıyla parlardı gözleri,güzellerdi de çok...
Yaşarmış gibi rol yapardı,çünkü öylesine biriydi ve öldürülmüştü öylesine....
©melikedoğn
M