İnsanların oyuncak
Olduğuna inanmak.
Ve koşmak
Bayır aşşağı.
Yıpranmak her yağmurda.
Ağlamak şiirlerle...
Mısralaşmak!
Her gece.
Sevmek, gönlünce.
Yeter mi bize.
Kendi tırnaklarımızla kazdığımız
Ve yattığımız mezarlarda
Uzun uzadıya...
Kısa soluklara.
Yeter mi anlamak
Anlatamamak insana.
Aşmak!
Buz tutmuş nehirleri
Ve yıkılmış sedirleri
Ard arda...
Gün ötesi deniz altları.
Islak yılların kıvrımları.
Öpmek parmaklarını sevgilinin.
Bilmek
Sezmek
Hissetmek
Yeter mi insana?
Yaşlanmak!
Yarım yamalak.
Kucak dolusu yüklerle.
Lavanta kokuları kirpikler de.
Kalemlerden mürekkep
Zincirler bileklerde
Akan zaman muntazaman.
Öldürür mü diplerde.
Birgün ansızın.
Bırakmak.
Elleri, düşünceleri.
Tutmak ateşleri
Buz renkli alevlerinde yakalayarak.
Saçlarımız gibi.
İnanmak kuşların getirdiklerine
Yeterli mi?
Yahut
İnsanların oyuncak
Olduğuna inanmak!...
B