"Unutulmuşların sahnesi"
Cesaretim ölür çaresizliğin bulunduğu karelerde
Kalplere dokunamayacak kadar bir sevgiliyim kendimce
Eğerim gözlerimi en alçak yerlere doğru
Gözlerimden dökülür günah tufanları
Avucumda kalan ekmek kalıntıları
bir zavallının hayallerini barındırıyor
Karınlarımızı taşırırken doymamakla
Açlıktan kıvranırlar o masaldan çocuklar
Sadece hayallerimize dokundurduğumuz o acı dramlardan,
Birer unutulmuş oyuncular...
Belki uzaktalardır,
Belki ama çok yakınımızda
Belkide bir gün kendimiz yazılacağız o unutulmuş masallara;
Masallardan doymuş çocuklar
Ve yalnızlıklarla yalnız bırakılan masumlar
Bizim için oynar
bu özel dramları...
"Yüzleşme sahnesi"
Utanırım kendi kendime;
Büyük Yalan!
Çünkü bilirim aslında
hiç bir şeyin değişmeyeceğini
Gözlerden kaçıyor insanların özel dramları,
Akıllarımız gerçeklere karşı kapalmış
Ve unutuyoruz,
Sadece Yedekte bekleyen oyuncular olduğumuzu
Biri ölür yokluk çilesinden
Açılır yedekteki bizlere sahne
Ve oynarız önümüze sürülülen acı senaryoları...
Ve kendi rolümüzü anlamak için
Yalnız kalplere yazılmış
Ve doymaya aç masallarda,
Özel suçlarımızı okumalıyız...
Ironiler boğuyor her an için bilincimizi...
©raan
R