terk ederken bu ruhumu emen şehri
kederimi açımı katlayip koydum bavuluma
kapattım perdeleri sıvadım çamurla duvarlarımi
güneşin girmesine musade etmedim
ilk başta zordu karanliga alışmak
sırf gölgem takip etmesin diyeydi bu çaba
ben kactikca o kovaladı
o kovaladikca ben kaçtım
dahaki kaçacak yerim kalmayana kadar
ya savaşacak yada ölecektim
ben savamicak kadar yorgundum
attip kendimi o çukurumdan
kafesin kirildi özgürdüm
ölüyordum ama özgürdüm
ölüyordum ama mutluydum
ruhum bedenimden çekiliyordu
ama ben özgürdüm
©gökçekız
G