Biz,sönmez dediğimiz ışıkları izledik...
Yalnızken, özgürlüğe muhtaçken...
Avaz avaz bağırdık, konuşamazken...
Karanlık gölgeler altına sığınırken...
Biz,sönmez dediğimiz ışıkları izledik...
Gözlerimiz kör, yolu bulamazken...
Ayaklarımız topal, yolda yürüyemezken...
Kalbimiz paramparça, toplanamazken...
Biz,sönmez dediğimiz ışıkları izledik...
Kaç kişiyi sevdik, onlar sevmezken...
Kaç kara kış geçirdik , baharlar beklerken...
Nelerden vazgeçtik,onlar vazgeçmezken...
Biz,sönmez dediğimiz ışıkları izledik...
Bizi; uçurum kenarına sürüklerlerken...
Sırtımızda paslı hançer dolaşırken...
Gözlerimiz kapalı, ölüme sürüklenirken...
Biz,sönmez dediğimiz ışıkları izledik...
Belki de böyle sönüp gidecekti her şey...
Ne biz anlayacaktık öldüğümüzü...
Ne de kaç kez öldürüldüğümüzü...
©ikrar
I