ÖZLEDİK

ÖZLEDİK
Özledik hepimiz,
O kadar çok şeyi özledik ki böyle için için
Öfkemiz,kızgınlıklarımız,kırgınlıklarımız bu yüzden işte,
Kalplerimiz,beyinlerimiz dolu eskiye oranla
Derdimiz çocukken düştüğümüzde dizimizin kanaması iken
Şimdilerde insanların kalbimizi kanatması oldu.
Byüdükçe hırslarımız oldu.
Sorumluluklarımız oldu.
Kendimizi olduğumuzdan farklı yerlere koyarak,yükseklere ulaşmanın başka gözlerde adı başarı oldu.
Kaybettik kendimizi.
Öfkelerle sardık benliğimizi bütünleştirdik.
Hangimiz sakiniz vardığımız yerlerde.
Başarıya ulaştıkça,hedeflerimizi yükselttikçe,hırs içimizi kapladıkça,
Eleştiri duydukça,intikam duygusu geliştikçe,
Aslımızı kaybettik.
İçimizde kayboldu gitti o büyüttüğümüz çocuk.
Küstürdük onu.
Dosttuk biz herkesle o zaman.
Korkmuyorduk,
Şüphenin,öfkenin,hırsın,kötülüğün bilmiyorduk olduğunu.
Herkes iyiydi,masumdu o küçücük gözlerimizde.
Ellerimiz tutardı herkesin ellerini.
Bir şeker bizim için kocamandı.
En ufak şeylerden mutlu olurduk.
İstemez miyiz kalplerimiz yumuşasın.
İyilik yeniden yayılsın.
Nefsimiz kilitlensin,bağlansın.
Paylaşalım sevgimizi,soframızı,elimizdekileri.
Çık sokağa bir çocuğun yüzüne gülümse.
Saçlarını okşa.
O sensin.
O çocuk sensin.
O çocuk gözleriyle,karanlığı aydınlatan ışık.
O çocuk senin kalbini yumuşatıcak olan melek.
Zor değil inan.
Yapabilirsin bunu.
Hadi ilk adımını at.Yüklerinden kurtul.
ÖZLEM AYDİNÇ