Yine aynı sabahın olmayan güneşinde kurutuyorum gözyaşlarımı
Sen olmayan bir ağacın gölgesinde yeşertirken umutlarını
Gözlerimi her zaman ki köşesinde buldum yine
Onun umuduna hayranım aslında
Hala aynı sandalyede oturup bir sabah çayı İçtiğin anı hayal etmekten vazgeçmiyor
Belki bi gün senin gibi öğrenir oda vazgeçmeyi
Seni hayal etmeyi bırakırda canımı yakmaz artık
Gittikten sonra yollarımı hiç değiştirmedim
Sana çıkacağını bildiğim halde aynı yolları yüzlerce kez tavaf ettim
Sonuç...
Caddeleri ayrılık tarafından tutulmuş bir Hapishanede seni aramışım
Gardiyanı sen olan parmaklıklar ardında
Kalbim atmayı unutmuş gibi davranıyor
Beni görenlerin söylediği tek şey bu..
Kalbimin aklı olsa atmak gibi basit bir görevi varken zor olan seni sever miydi?
Severdi..
Sevmek ne akıl işi ne akılsızlık
O yüzden kalbime de kızamıyorum
Şimdi aynı gecenin aynı uykusunda aklımı düşüncelere kurban veriyorum
Sen başkasının uykusunda düşüncelerine misafir olurken...
F