Yıllar geçti,
Mevsimler birbirini kovaladı,
Aylar birbiri ardından sıralandı,
Hâlâ ve hâlâ kalbimdeki yerin aynı.
Zor, çok zor sensizlik...
Bak, dört koca yıl geçti senden ayrılalı,
Seni o kara toprağın altına koyalı,
Ama hâlâ sönmüyor yüreğimin yangını.
Biliyor musun?
Senden sonra hiç kimseye sensiz yapamam demedim, diyemedim.
Neden mi?
Çünkü korktum ,senden sonra onlar da beni bırakıp gider diye.
Korktum ve sustum,
Bir daha benim yüzümden kimseye bir şey olmasın diye.
Sustum,
Çünkü şu sözler yankılandı kulaklarımda,
"Hiç kimseye sensiz yaşayamam deme,seni onsuz yaşatırırım"
Anla beni,
Senden sonra bir acıya daha katlanamaz bu deli.
Şimdi ne mi yapıyorum?
Sensiz yaşamaya devam ediyorum.
Zor olsada böyle yaşamak,
Ahirette buluşacağımız gün için günlerimi sayıyorum.
Bekle beni olur mu,
Çünkü ben seni hep bekliyorum.
Bu konuda kendime çok kızıyorum,
İsyana sürüklenen yüreğim için çok ağlıyorum,
Dilimden tövbelerim eksik olmasada ,
Rabbime karşı çok mahcubum.
Bu günlük sana olan özlemimi Necip Fazıl'ın şu sözleriyle noktalamak istiyorum.
"Ölüm güzel şey budur perde ardından haber,
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü peygamber?"
Diyorum ve sana ayırdığım zamanı burada sonlandırıyorum.
Ve şimdilik hoşçakal sevdiğim,
Beni unutma olur mu?
Ben seni hep bekleyeceğim.
Hoşçakal,
Sonra yine gelirim.
Seni çooook,
Özledim Özledim Özledim.
©aysel-16
A